З кожнай сям’і па слязінцы дзіцячай і

ўсё — на бюджэт векавы набярэцца ім.

Сволачы! Колькі ж аплочана плачамі,

вырвана клешчамі, выбіта берцамі…

Колькі складацьмем даніну крывавую

нейкай нялюдскай, звыродлівай фізіцы?

Госпадзе, ведаеш, з гэтакай яваю

любіцца менш,

усё больш — ненавідзіцца.

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

3
Satan / Адказаць
25.08.2022
Всему и всем — одно: одна участь праведнику и нечестивому, доброму и злому, чистому и нечистому, приносящему жертву и не приносящему жертвы; как добродетельному, так и грешнику; как клянущемуся, так и боящемуся клятвы.
Наслаждайся жизнью с женою, которую любишь, во все дни суетной жизни твоей, и которую дал тебе Бог под солнцем на все суетные дни твои; потому что это — доля твоя в жизни и в трудах твоих, какими ты трудишься под солнцем. Все, что может рука твоя делать, по силам делай; потому что в могиле, куда ты пойдешь, нет ни работы, ни размышления, ни знания, ни мудрости.
2
ух / Адказаць
25.08.2022
Нянавісьць не натхняе на творчасьць. Значыць усё ж любіцца больш, чым ненавідзіцца.
0
Valadzimir / Адказаць
27.08.2022
На паэтычна-эмацыйнае пытаньне спадарыні Насты Кудасавай "Колькі складацьмем даніну...?" ёсьць празаічна-рэалістычны адказ, сфармуляваны амаль 2,5 тысячы год таму ў выдомым "крылатым  выказваньні"... "Vae victis"...
" Vae victis (ˈwae̯ ˈwiktiːs, с лат. — «горе побеждённым») — латинское крылатое выражение, которое подразумевает, что условия всегда диктуют победители, а побеждённые должны быть готовы к любому трагическому повороту событий."
Так што плаціць "даніну" ў розных формах беларусы яшчэ будуць столькі, сколькі захочацца пераможцу, а колькі гэта  - абсалютна невядома. Таму што ён - зусім не той, хто перамог у 2020-м, а той, хто перамог больш 200 гадоў таму... І за што праціўніка-пераможцу ненавідзець - за тое, што продкі беларусаў яму прайгралі? Мяркую, гэта бессэнсоўна. 
Як здаецца, тут у "беларусаў" можа быць толькі два варыянты - альбо канчаткова зьмірыцца са сваёй доляй лузера, і рахмана, "па-халопску" і далей усё цярпець, альбо... паспрабаваць узяць рэванш. Гэтая ідэя, на першы погляд, недарэчная і нават абсурдная, і тым не меньш, на маю думку, такое зараз магчыма. Толькі, натуральна, не ў "сілавым варыянце" - вось гэта сапраўды абсурдна, - а ў духоўна-сэнсавым, ідэйным. І моцным пачаткам, як здаецца, тут было б... вяртаньне сваёй сапраўднай літоўскай гісторыі.
Паказаць усе каментары/ 4 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру