Jakija vyrazy ciapier kruciacca ŭ hałovach staličnaj tusoŭki? Niekatoryja ź ich nie tolki padzialilisia, ale i rastłumačyli, jakoje miesca kožny vyraz zajmaje ŭ ich žyćci.

Asia Papłaŭskaja.

Asia Papłaŭskaja.

Kaciaryna Pytleva.

Kaciaryna Pytleva.

Usievaład Ścieburaka.

Usievaład Ścieburaka.

Siarhiej Kalenda.

Siarhiej Kalenda.

Vinsent.

Vinsent.

Andruś Takindanh.

Andruś Takindanh.

Jarasłaŭ Ramančuk.

Jarasłaŭ Ramančuk.

Valeryja Kustava. Fota Aksana Biazrukaja, paparazzikidz.com.

Valeryja Kustava. Fota Aksana Biazrukaja, paparazzikidz.com.

Kaciaryna Pytleva, dydžej radyjo «Mir», televiadoŭca:

Što da pracy, to tut moj lubimy vyraz — «Śvietam kiruje dedłajn». U apošni momant adpadaje ŭsio niepatrebnaje, źjaŭlajecca bolš kankretyki, navat kreatyvicca (kali ty z hałavoj u pracy, jakaja haryć) asabista mnie našmat lahčej.

Pa žyćci moj deviz — «tut i ciapier». Nie treba žyć minułym, nie treba žyć budučyniaj (jana nieviadomaja i niepradkazalnaja), treba tut i ciapier atrymlivać asałodu ad kožnaj chviliny žyćcia i, kali žadajecie, brać ad žyćcia ŭsio.

Usievaład Ścieburaka, paet, šoumen:

Lubimaja prykazka? Adna? U kaho vy pytajeciesia? Ja ž artyst razmoŭnaha žanru — u mianie hetych vyrazaŭ sotni, a nie adzin.

«Ja — durań!» Toj, chto tak kaža, tak nie dumaje. Chto tak dumaje, tak nie kaža».

«Nichto nie vinavaty», — tak kažuć, kab vinavatyja nie pakutavali.

«Tata, tata, lezie čort u chatu!» — «Dobra, synku, aby nie maskal!» Heta prymaŭka smalenskich biełarusaŭ. Upadabali jaje ŭsim siamiejstvam, a najčaściej ja vykarystoŭvaju jaje ŭ razmovach z baćkam — tak by mović, «pa rolach».

Siarhiej Kalenda, piśmieńnik, hałoŭny redaktar časopisa «Makułatura»:

Ź Vieniečki Jerafiejeva mnie padabajecca voś hetaje: «Mnie dastatkova taho, što daje mnie Radzima, a kali b mnie zdałosia mała i Radzima dahnała b mianie i spytała: «Vienia, tabie hetaha mała? Moža, tabie troški dadać?» — ja b skazaŭ: «Usio dobra, Radzima, adviažysia, u ciabie ŭ samoj nich.ia niama».

Stanisłaŭ Ježy Lec dobra skazaŭ: «Jakija śviežyja farby tych, chto byŭ u cieni!»

A pra Biełaruś lepš nie skažaš: «Nichto nie ŭmieje žyć tak, jak nie ŭmiejem my».

Vinsent (Źmicier Papko), muzyka, aktor:

«Ja viedaju, što ničoha nie viedaju».

Časta bačyš śviet sa svajho boku, kryčyš pra svaju praŭdu. Potym na spakojnuju hałavu razumieješ, što ŭsio nie tak adnaznačna, jak dumaŭ dahetul. Usio ŭ śviecie nastolki adnosna, što praŭdu adšukać niemahčyma. Jana zaŭsiody roznaja, u zaležnaści ad taho, pad jakim vuhorm na jaje hladzieć.

Tamu ja viedaju, što ničoha nie viedaju. Ale starajusia viedać choć kropielku.

Andruś Takindanh, žurnalist, muzyka, mastak, paet i viadoŭca:

Lubimaja prykazka? «Baćka šapki nie kupiŭ — niachaj vušy mierznuć». Tak kažuć pra tych, chto, nie majučy modnaj adziežy, budzie mierznuć, ale nie nadzienie čaho praściejšaha, a jašče pra hanarystych ludziej, jakija, kali im nie ŭdałosia zaniać vysokaj pasady, hatovyja haładać, ale nie pracavać na prostaj rabocie.

Asia Papłaŭskaja, žurnalistka, błohierka:

«Usio miniecca, luboŭ zastaniecca». Užo nie pamiataju, dzie i ad kaho pačuła hetyja słovy, ale zapomniła nazaŭždy. Usie nadzionnyja prablemy možna vyrašyć. Nie varta zamaročvacca na ich, tracić siabie na pieražyvańni, treba šukać adkazy na pytańni i mianiać situacyju, jakaja nie zadavalniaje. Samaje kaštoŭnaje ŭ žyćci kožnaha čałavieka — luboŭ. Ja pra heta zaŭždy pamiataju. I heta dapamahaje ŭśmichacca i radavacca kožnamu momantu žyćcia.

Jarasłaŭ Ramančuk, kandydat u prezidenty 2010 h., ekanamist:

«Ludzi, dumajcie! Heta nie baluča!» Hety śviet stanovicca pryjemniejšym, biaśpiečniejšym i kamfortniejšym, kali čałaviek uklučaje i nahružaje pracaj svaju hałavu. Hety łozunh — antylanota, suprać pasiŭnaści i «moža, tak i treba».

«Urad — nie rašeńnie našych prablem. Urad — heta prablema», — skazaŭ Ronald Rejhan. Časta čuješ, što prablemy ŭ ekanomicy, achovie zdaroŭja ci adukacyi efiektyŭniej vyrašać praź dziaržavu. Heta pamyłka. Dziaržava, to bok rasparadčyk čužoha, stvaraje značna bolš prablem, čym vyrašaje, ci robić heta značna pavolniej i ŭ razy daražej.

Valeryja Kustava, paetka:

Jość u maim žyćci niekalki cudoŭnych pryhavorak, što pierajšli mnie ŭ spadčynu ad prababuli.

«Z tvaru vady nie pić», — kazali žančyny pa kudzieli ŭ maim rodzie pra mužčyn, majučy na ŭvazie, što maładym dziaŭčatam, pryhladajučysia da abrańnika, nie varta pieradusim źviartać uvahu na jaho vonkavuju pryvabnaść, bo ŭsio samaje istotnaje, z čym žyć, nie na tvary, a ŭnutry čałavieka, jaho nie ŭbačyš naŭprost.

«Što ŭmieješ — za plačyma nie nasi» — havorka idzie pra skarystańnie svaich talentaŭ i šancaŭ, što vypadajuć na šlachu.

Jašče adzin vyraz uvajšoŭ u majo žyćcio ŭ junačyja hady: «Dalahlad nie cierpić troch», jaki možna zrazumieć tak, što ŭ stasunkach dvuch ludziej zaŭždy adkaznyja za ŭsio tolki jany aboje i zaŭždy aboje. I nikoli nie varta ŭ svaje pryvatnyja intymnyja spravy zaciahvać inšych, navat blizkich.

I jašče jość adzin pryhožy vyraz: «Kali chočaš ubačyć dzivosy — budź dzivam».

Клас
0
Панылы сорам
0
Ха-ха
0
Ого
0
Сумна
0
Абуральна
0

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?