Kali pryhladziecca, to možna zaŭvažyć, što Dzień Pieramohi daŭno ŭžo nie źjaŭlajecca tym śviatam, jakim jon byŭ spačatku. Viadoma, možna skazać, što papularnaść, aktualnaść i narodnaja da jaho luboŭ heta rečy, jakija i robiać śviata žyvym, a ŭsio žyvoje maje tendencyju da źmienaŭ i raźvićcia. Ale Dzień Pieramohi — śviata nastolki žyvoje, što za 68 hadoŭ isnavańnia jano zdoleła navat trochu evalucyjanavać.

Źjaviłasia śviata paśla Ukaza Prezidyuma Viarchoŭnaha Savieta SSSR ad 8 maja 1945 hoda, i było abjaŭlena vychadnym dniom. Adnak nienadoŭha — u 1948 hodzie hety dzień abviaščajuć pracoŭnym.
I tolki praz dvaccać hadoŭ, u 1965-m, Pieramohu znoŭ śviatkujuć pa poŭnaj prahramie, i 9 maja ŭžo nadoŭha robicca vychadnym dniom. Taksama, upieršyniu z 45-ha hoda pravodzicca parad na Krasnaj płoščy. Darečy, parady ŭ honar Pieramohi ŭ SSSR pačali pravodzicca mienavita z 1965 hoda.
Heta ŭsio źmieny «administracyjnaha» charaktaru, cikavyja, napeŭna, tolki tym, chto zachaplajecca historyjaj. Ale ž jość jašče źmieny zusim inšyja, jakija adbylisia z samaj važnaj častkaj luboha śviata — ludźmi, jakija hetaje śviata adznačajuć, i ich da hetaha śviata staŭleńniem.

Pieramieny adbylisia nietaropka, płaŭna, amal što niezaŭvažna, takim ža čynam, jakim sychodzili na toj śviet vieterany. Pacichu. Pierajemnaść pakaleńniaŭ jak jana jość adbiłasia mienavita ŭ Dni Pieramohi. My ŭziali hetaje śviata, niby kamizelku, i prymieryli na siabie. I nam spadabałasia.

Heta raniej Dzień Pieramohi byŭ ichnim, vieteranskim. Jany špacyravali pa vulicach, pabliskvajučy ŭznaharodami, ich možna było sustreć u parkach, skvierach, kafe. Zvyčajnyja na pieršy pohlad staryja, pra jakich, kab nie miedali, nikoli i nie padumaŭ, što voś jany hieroi, pierad tvaimi vačyma.
Vypivajuć, jaduć. Paśmichajucca. Zredku płačuć. Ničym ad nas, akramia ŭzrostu i nie adroźnivajucca, takija ž ludzi: ruki, nohi, hałava. Ale ž było ŭ hetych ludziach — ci moža nie ŭ samich navat ludziach, a prosta ŭ ich prysutnaści — niešta takoje, ad čaho było zrazumieła, čyjo siońnia śviata. Vialikaje śviata, sapraŭdy vialikaje. Jak i hetyja ludzi.

A zaraz ich amal što i nie zastałosia.

I Dzień Pieramohi narešcie staŭ našym.

Našym!

I my pavodzim siabie tak, nibyta jon sapraŭdy nam naležyć.

A čamu ž nie? Dzień Pieramohi — heta viesieła, ličym my. I ŭsio navokał, pačynajučy ad aŭtamabilaŭ i zakančvajučy harełačnymi butelkami, azdablajem biessensoŭnymi hieorhijeŭskimi stužkami.
A jašče možna nalapić na mašynu nadpis «Na Bierlin!», ci niešta bolš pazityŭnaje, nakštałt: «Brudny tank u bai nie bačny». A čamu ž nie? Dzień Pieramohi — heta prykolna! I-cha!

Ci što, nie padabajecca? Dyk moža ty nie patryjot?

,Honar ź ciaham času nieprykmietna źmianiŭsia hanarlivaściu, niaredka hučnaj, kryklivaj.
Mienavita ŭ Dzień Pieramohi, my, jak nikoli, pavažajem i šanujem samich siabie, i jak nacyju, i jak asobu. A jak ža nie šanavać, kali, choć i 70 hadoŭ tamu, my ŭsio ž taki zdoleli, zmahli, vytryvali. Chiba ž my siońnia nie majem prava na honar, parady i hučnyja słovy? Čamu ž nie?

Bo heta ž my pieramahli! My! My!

Ale ž heta nie my. Heta jany.

Dziakuj im.

Клас
0
Панылы сорам
0
Ха-ха
0
Ого
0
Сумна
0
Абуральна
0

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?