Dźmitryj Papko, viadomy u tvorčym asiarodździ pad pseŭdanimam Vinsent, źniaŭsia ŭ hałoŭnaj roli ŭ stužcy Kšyštafa Łukaševiča «Žyvie Biełaruś».
Jana vychodzić u polski prakat 17 krasavika i pačnie svajo padarožža pa eŭrapiejskich kinafestyvalach, abminajučy ŭłasna Biełaruś. Raźličvać na pakaz u mienskich kinateatrach nie davodzicca, bo ŭ filmie jakraz raspaviadajecca pra ciapierašnija biełaruskija realii.
Dla viadomaha repiera heta ŭžo druhaja stužka, dahetul jon źniaŭsia ŭ filmie «Vyšej za nieba». Zrešty, muzyku jon nie zakinuŭ, čamu śviedčańniem — jaho synhł «Tok», jaki taksama budzie pradstaŭleny hetaj viasnoj.

Intervju ź Vinsentam zapisaŭ Siarhiej Budkin.

— Jakim cudoŭnym čynam ty naohuł patrapiŭ u kino, nie majučy navat adpaviednaj adukacyi?

Pačałosia ź filma «Vyšej za nieba».

Pračytaŭ pra toje, što źbirajucca zdymać moładzievy seryjał i ŭściešyŭsia, bo nichto dahetul nie rabiŭ filma pra žyćcio našaj sučasnaj moładzi, pra toje, čym my dychajem, jakimi spravami zajmajemsia.
Tamu i prapanavaŭ Andreju Kurejčyku napisać saŭndtrek. Atrymałasia, što ŭ hety ž čas nabirali aktoraŭ i Andrej zaprasiŭ uziać udzieł u probach. Paśla probaŭ mianie i zaćvierdzili na biełaruskamoŭnuju rolu hieroja Maksa.

— Tabie nia kryŭdna, što hety film pakul tak i nia vyjšaŭ aficyjna? Jakoje sam maješ mierkavańnie pra kanflikt, źviazany ź im?

— Spadziajusia što kanflikty zastanucca ŭ minułym, i film vyjdzie aficyjna na ekrany. Miarkuju, pa toj versii, što źjaviłasia ŭ internecie, stała zrazumieła, što heta vielmi važnaja karcina dla sučasnaha biełaruskaha kiniematohrafu, jaki znachodzicca nia ŭ lepšym stanie. Upieršyniu za kolki hod źniali stužku, jakaja choć niejak adlustroŭvaje sučasnuju Biełaruś, tamu spadziajusia, što jana budzie aceniena naležna. I sprava tut nia ŭ tym, dobry film sam pa sabie ci kiepski, roznyja mierkavańni ŭžo čuŭ. Heta šturšok, takoha raniej nie było — i z hetaj perśpiektyvy varta hladzieć na hetuju pracu. Ja sam liču jaje absalutna ŭdałaj, jana vyłučajecca na fonie ŭsiaho, što było zroblena dahetul.

— Jakija ŭ ciabie čakańni ad stužki «Žyvie Biełaruś»?

— Dla mianie heta inšy film, bo kali ŭ «Vyšej za nieba» u mianie była druhasnaja rola, to tut hraŭ hałoŭnuju. Była praviedziena vializarnyja praca i mahu skazać, što ŭ hetym filmie jość častka mianie. Jon u pryncypie prademanstruje, na što zdolnyja biełaruskija aktory, bo tam zadziejničanyja pradstaŭniki najlepšych biełaruskich teatraŭ. Spadziajusia, samaaddanaja praca kinahrupy budzie hodna acenienaja hledačami. Kožny pakidaŭ usie svaje siły na zdymačnaj placoŭcy, kab troški adpačyć, uznavić siły zdarovym snom i znoŭ vykłaścisia na nastupny dzień. Dumaju jon budzie značnym i simvaličnym dla ŭsioj našaj krainy. Stužka pakazvaje zmahańnie i supraćstajańnie, što doŭžyłasia na praciahu apošnich 20 hadoŭ, tamu budzie časam baluča i składana jaje hladzieć.

— Majučy sam, jak vykanaŭca, etery na dziaržaŭnych kanałach, interviju i klipy, jakija pakazvali na dziaržaŭnym TV, čamu ty ad hetaha admoviŭsia i faktyčna samalikvidavaŭsia z eteru?

— Pryčynaŭ šmat, ale asnoŭnaja taja, što našaje dziaržaŭnaje telebačańnie ŭ bolšaści vypadkaŭ jość śmietnicaj praduktaŭ druhoha hatunku, poŭnaja chłuśni i marazmu. Nia baču sensu tam kapacca. Na pačatku maje klipy na biaskryŭdnyja tvory «Vosieński vals» i «Ja praciahvaju žyć» sapraŭdy brali ŭ eter, mianie klikali na prahramy i interviju, ale potym źjavilisia takija pieśni, jak «Słava hierojam» i «Boh. Radzima. Vola», to zaprašeńni spynilisia. Ale mnie hetaha nia treba, bo mianie praz 10 chvilin prahladu dziaržaŭnaha telebačańnia ciahnie vanitavać. Ciapier ja navat nie maju televizara, kab jaho hledzieć.

— A voś kali raptam paklikajuć na zdymki — pojdzieš?

— Ja nia suprać. Ale chto pastavić u eter, naprykład, pieśniu «Naša słova ŭ niebiaśpiecy»? (uśmichajecca). Tym bolš, što ciapier ja staŭ bolš asacyjavacca z andehraŭndam i muzykaj pratestu, tamu addaju sabie spravazdaču, što daroha ŭ niekatoryja miescy mnie začyniena. Ale nie pierajmajusia z hetaj nahody, mnie plavać, bo pra ŭzrovień kultury pryhonnych artystaŭ i ministraŭ śviedčyć «Słavianski bazar» i «Dažynki».

— Čamu ty sam pajšoŭ vučycca na žurnalista radyjo i telebačańnia i ci było karyści z taho?

— Pajšoŭ na žurfak BDU, bo jon padaŭsia vielmi žyvym. Najpierš, dziakujučy ludziam. Choć heta adzin z samych kantralavanych fakultetaŭ i vielmi specyfičny z punktu hledžańnia idealohii, a kiraŭnictva fakulteta — poŭnyja prychlabacieli dy dupalizy, jakija dušać śviedamych studentaŭ. Niekatoryja asoby, jakija stajać nižej za kiraŭnictva, — kudy razumniejšyja, ale ź idealahičnych matyvaŭ im prosta nie dajuć prasoŭvacca. Častka vykładčykaŭ vielmi fajnaja, asabliva klasna vykładajecca filalohija i litaratura. A ja ž jakraz pracuju sa słovam u svaich tekstach. Mnie tyja zaniatki vielmi dapamahli ŭ dalejšaj pracy. Mienavita na žurfaku BDU adbyŭsia i moj pieršy vystup u 2007 hodzie. My stvaryli nacyjanalistyčnuju supołku na fakultecie, kudy ŭvachodzili takija asoby, jak Adarja Huštyn, Jahor Marcinovič, Asia Papłaŭskaja, Franak Viačorka i šmat chto jašče.

— Cikavaść da ŭsiaho biełaruskaha ŭ ciabie źjaviłasia padčas vučoby ci ŭžo była raniej?

— Ja naradziŭsia ŭ cikavych i pryhožych miaścinach u Zachodniaj Biełarusi, u Ivacevičach. Mienavita ŭ tych krajach naradziŭsia Tadevuš Kaściuška, pobač — Kosaŭski pałac, Ružanski pałac. Tak što ŭ mianie pierad vačyma była historyja. Musić adtul i ŭziałasia ŭ mianie praha da biełaruskaj movy, da biełaruskaha słova, da biełaruskaj historyi i da ŭsiaho patajemnaha, što schavana ŭ viakach.

— Jak by ty acharaktaryzavaŭ ciapierašniuju svaju tvorčaść? Jana istotna adroźnivajecca ad taho, što ty rabiŭ raniej.

— Siońnia ja imknusia da eksperymentaŭ, jak z elektronnaj muzykaj, tak i z žyvoj. U pryncypie toje, što rychtujecca dla novaha albomu, budzie istotna adroźnivacca ad taho, što było raniej. Naohuł ža nie pierajmajusia nakont taho, kab trymacca ŭ niejkim kirunku, i rablu toje, što mnie padabajecca. Tyja pieršyja treki, zapisanyja jašče ŭ toj čas, kali ja vystupaŭ adzin, biez žyvoha składu, zaraz nie mahu pryniać, bo jany hučać nieprafiesijna. Ź inšaha boku razumieju, što heta dobra, bo ja nabraŭsia dośviedu i raźvivajusia dalej. Šmat ad jakich raniejšych piesień ja nie admaŭlajusia, jany ciapier hučać pa-inšamu z žyvym składam.

— Kali raptam paŭstanieš pierad vybaram — muzyka ci kino, dyk što tady?

— Miarkuju, takoha vybaru nie paŭstanie, tamu što zdymki i kancerty planujucca zahadzia, jość peŭny hrafik. Tamu što i ŭ muzycy, i ŭ kino akramia mianie zadziejničanaja vialikaja kolkaść ludziej, jakija planujuć svaju pracu na budučyniu. Mnie padabajecca hrać cikavyja roli, mnie padabajecca pisać i vykonvać pieśni. Ja atrymlivaju zadavalnieńnie ad abodvuch zaniatkaŭ. Ja ŭvohule lublu mastactva, roznyja vidy mastactva. Ja lublu słuchać operu, hladzieć spektakli, balet z masavymi tancami — fantastyka. Letam ja byŭ u Paryskim muzei «Arsej», pabačyŭ karciny vybitnych impresijanistaŭ i byŭ vielmi ŭražany. Ja chadžu na kancerty andehraŭndnych małaviadomych šyrokamu kołu artystaŭ elektronnaj sceny. I ŭsio heta mnie padabajecca! Ja prychilnik mastactva ŭ lubym vyhladzie.

Клас
0
Панылы сорам
0
Ха-ха
0
Ого
0
Сумна
0
Абуральна
0

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?