A mienavita taki nakład zbornika «Niezvarotny šlach» vykładčyka Bresckaha ŭniviersiteta Mikoły Siankieviča.
U zborniku — apovieść, apaviadańni, minijaciury. Začapiła knižka najpierš minijaciuraj, jakuju pračytała viadučaja litaraturnaj viečaryny ŭ Bresckaj haradskoj biblijatecy (voś jon, hety ščaślivy vypadak!). Darečy budzie jaje pracytavać:

«Razriešitie vziať konsiervy»

Mnie šeść hadoŭ. Prybieh z susiedniaha chutara Andrej, stryječny brat.

— Davaj pijdymo po kancervy. Ja znaju, de ich možna ŭziety.

Razžycca pustymi blašankami Andrej namieryŭsia u kascoŭ, jakija načavali ŭ pałatkach na astraŭku za chutaram…

Andrej adrazu papiaredziŭ, što kascy nie našy, zdaloku, i ź imi treba havaryć pa-haradskomu. Ruskaj movy da hetaha ja nie čuŭ, kali nie ličyć pravił z padručnika, jakija starejšy brat inšym ra-zam raskazvaŭ na pamiać, zapałochvajučy budučaha škalara: «Nie vyvučyš «nazubok» — ciabie adrazu ŭ kutok na ceły dzień pastaviać, na haroch». Jak źviartacca da kascoŭ, Andrej pradumaŭ zahadzia: «Zdravstvujtie! Razriešitie vziať konsiervy!»

Napeŭna, śmiešna my vyhladali ŭ vačach mužčyn-kascoŭ...

Prajšło amal paŭstahodździa. Na žal, niama ŭžo na hetym śviecie majho stryječnaha brata. Mnohaje ścierłasia z pamiaci. Marna starajusia ŭznavić abstaviny taho našaha «pachodu» za dźvie hrebli. Ale «Razriešitie vziať konsiervy» — zastałosia nazaŭždy. Pieršaja «dziełavaja» fraza na ruskaj movie.

Ja taksama z taho pakaleńnia, jakoje jašče vyvučała ruskuju jak pieršuju zamiežnuju, pryčym zhody našaj (i našych baćkoŭ) nichto nie pytaŭsia.
I tamu kožnaja zhadka pra hetuju kryvuju situacyju padajecca važnaj: čym bolš hetych zhadak, tym bolšaja vierahodnaść nastupnych krokaŭ pa jaje vypraŭleńni. I, da słova skazać, fraza z hetaj minijaciury na miascovaj, rodnaj dla aŭtara havorcy była adzinaj dyjalektnaj na viečarynie. A kab miascovyja aŭtary šyrej vykarystoŭvali rodnuju havorku, moža, i nakłady ich knih byli b bolšyja?..
Akramia nievialičkich apoviedzikaŭ, nakštałt cytavanaha, u knihu ŭvachodzić apovieść «U apieracyjnym błoku choładna»: žyćciovaja historyja — moža, u niečym realnaja? — razładu siamiejnych adnosinaŭ i raźvićcia novaha kachańnia.
Hałoŭny hieroj — vykładčyk univiersiteta. Žonka jaho, asoba hrubaja, vulharnaja i kryklivaja, što vyjaviłasia — voś niespadziavanka! — praz dva miesiacy paśla viasiella, urešcie sychodzić ad muža i dvaich dziaciej… u carkoŭnaje žyćcio. Źbiraje achviaravańni na cerkvy, pracuje ŭ rasiejskich manastyrach — až pakul nie sychodzić u manastyr zusim, kinuŭšy muža i dziaciej… Praŭda, u našaj falšyvaj krainie takoje praŭdzivaje apisańnie prajaŭleńniaŭ psieŭdapravasłaŭja niačasta sustrenieš.

Hieroj apovieści Siamion vychoŭvaje Vitalku i Iłonu sam, ale nie heta i nie praca va ŭniviery daje jamu natchnieńnie i volu da žyćcia. Krasa žyćcia raskryvajecca dla jaho ŭ novym kachańni — da byłoj studentki Vieraniki. Kachańni niaprostym, abciažaranym chvarobaj Vieraniki i tym, što i jana niesvabodnaja… Takaja tradycyjnaja litaratura, jakaja lohka čytajecca, prymušaje emacyjna supieražyvać.

Słovam, škada, što nakład knihi 99 asobnikaŭ. Jana lohka znajšła b našmat bolš čytačoŭ. Žychary Bresta zmohuć znajści jaje ŭ haradskich biblijatekach.

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?