Грамадства11

«Чырвона-зялёных сцягоў стала больш, але да іх хутка прывыкаеш». Беларусы, якія вярнуліся з эміграцыі назад у Мінск, расказалі пра свае адчуванні

Частка беларусаў вяртаецца з эміграцыі назад у Беларусь: хтосьці — праз праблемы з дакументамі і легалізацыяй, хтосьці — праз тугу па доме. CityDog.io вырашыў падрабязней даведацца ў тых, хто вярнуўся адносна нядаўна, што яны адчуваюць і якія змены заўважылі ў Мінску за час сваёй адсутнасці.

Мінск, кансерваторыя

Аляксандр, 47 гадоў, вярнуўся з Чэхіі: «Адразу звярнуў увагу, што ў Мінску даражэйшыя прадукты»

«Рашэнне аб ад'ездзе я прыняў у пачатку 2021 года. Эміграваць вырашыў у Чэхію, таму што з 2002 года яна стала маёй любімай краінай з многіх прычын. Да гэтага думкі пераехаць у Чэхію былі, але важкіх перадумоў для ад'езду ў мяне не было, таму заставаўся ў Мінску ўвесь гэты час.

Унутранай барацьбы і перажыванняў пры пераездзе таксама не было. Хутчэй, была надзея на лепшую будучыню. Праўда, афармленне дакументаў і пошукі працы зацягнуліся праз кавідныя абмежаванні.

У Чэхію я дабраўся толькі ў пачатку лютага 2022-га. Прабыў я ў Чэхіі менш за год: ужо ў канцы снежня таго ж года вярнуўся назад у Беларусь праз канфлікт з працадаўцам.

У мае абавязкі ўваходзіў кантроль працы станка, а мой начальнік хацеў, каб я выконваў задачы за трох чалавек. Пры гэтым, паводле ягонага пераканання, мне патрэбна было быць на месцы па 12 гадзін 5 дзён на тыдзень, а плаціў ён як за аднаго чалавека, які працуе 8 гадзін у дзень.

Мяне спрабавалі падмануць на грошы, але юрыдычна яны не мелі рацыі і блефавалі, таму ім давялося проста адпусціць мяне і падпісаць заяву аб звальненні. Праўда, аказалася, што ў таго працадаўцы былі сувязі з міграцыйнай паліцыяй, таму ў адплату яны анулявалі мне працоўную карту і так закрылі мне магчымасць перайсці ў іншую кампанію. Давялося вяртацца ў Мінск.

У Беларусь ехаў праз мяжу з Польшчай на аўтобусе. У пашпарце ў мяне стаяла толькі выязная чэшская віза. У Чэхіі сказалі, што яе дастаткова для выезду, але польскія памежнікі знялі мяне з аўтобуса, пратрымалі 10 гадзін на мытні і паставілі забарону на ўезд у краіну на паўгода.

У мяне не было суправаджальнага дакумента для выезду з польскага боку. Аказалася, што гэты дакумент абавязковы, — а чэшскія прадстаўнікі адгаварылі мяне рабіць яго, сказаўшы, што я змагу выехаць і без яго. Памыліліся. Было крыўдна, але перажыў.

Пасля вяртання адразу звярнуў увагу на залішнюю пышнасць ва ўпрыгожванні горада. Ілюмінацыя, якая натыканая ўсюды і пастаянна свеціцца. Безгустоўныя ўпрыгажэнні з пункту гледжання дызайну.

У Чэхіі кожны муніцыпалітэт упрыгожвае горад з уласнага бюджэту. У Беларусі відавочна ідзе «засваенне» чужых грошай, якіх не шкада.

У чым менавіта выяўляецца безгустоўнасць, мне складана вызначыць. Але вось з навагодняй ілюмінацыяй быў перабор. Магчыма, рабілі і раней, але я не заўважаў, наколькі гэта ўбога. А вось пасля таго, як пажыў у Чэхіі і ўбачыў, як яны там усім займаюцца, недарэчныя ўпрыгажэнні горада ў чырвона-зялёных колерах вельмі кідаюцца ў вочы.

Заўважыў, што цэны на ежу ў крамах і кавярнях у нас вышэйшыя, чым у Чэхіі. Адзіны прадукт, які таннейшы ў Мінску, — курыныя яйкі. Там яны каштуюць каля 5 руб., калі пераводзіць з крон.

Вось свініну, напрыклад, там я купляў прыкладна па 8 руб., а ў Мінску такога кшталту мяса каштуе каля 14 руб. У мінскім рэстаране цана на вэнджаныя рэбры за паўкіло — каля 40 рублёў, прычым саміх рэбраў было менш за палову вагі. У Чэхіі я плаціў 25 руб. за 500 грамаў чыстага мяса на рэбрах. Кошт піва тут у 2-3 разы вышэйшы, прычым тое, што прадаецца ў мінскіх барах, часта добрым півам назваць складана.

Цяжка сказаць, як змяніліся людзі за час маёй эміграцыі. За некалькі гадоў я моцна абмежаваў кола зносін: не бачу сэнсу мець зносіны з прыхільнікамі рэжыму ці вайны ва Украіне. Ды яшчэ многія сябры і знаёмыя таксама з'ехалі з Беларусі. Прычыны ад'езду падобныя з маімі.

Адносіны з тымі, з кім засталася сувязь, не змяніліся. Па прыездзе злавіў сябе на думцы, што быццам бы нікуды і не з'язджаў. Магчыма, прайшло занадта мала часу і я не паспеў «ачэхіцца». Магчыма, з-за ўзросту ці яшчэ чагосьці складана змяняцца ўнутры і хутка падладжвацца пад навакольныя рэаліі. У кожным разе, чужым я ў Мінску дакладна сябе не адчуваю.

Наконт рэпрэсій не хачу гаварыць. Мне складана і хвалююча разважаць на гэтую тэму, пакуль я знаходжуся ў Беларусі. Ніякага пачуцця віны або сораму за тое, што з'ехаў і вярнуўся, я таксама не адчуваю.

Я хацеў жыць лепш, навошта мне апраўдвацца ў гэтых жаданнях? Я б зноў паехаў у Чэхію, але праз удзел Беларусі ў вайне візы беларусам больш не выдаюць.

У планах пакуль жыць у Мінску; магчыма, праз час нешта зменіцца і я зноў эмігрую, але пакуль проста чакаю.

Мінск, вуліца Куйбышава

Максім, 22 гады, вярнуўся з Балі: «У горадзе нічога не змянілася, акрамя ўнітаза ў кватэры бацькоў»

«З'ехаў я ў кастрычніку мінулага года праз вайну. Памятаю, кожны дзень тады быў вельмі трывожным: засынаючы, я проста не ведаў, чаго чакаць раніцай. Страхі і перажыванні паволі назапашваліся.

Прыкладна ў той перыяд яшчэ пачалася мабілізацыя ў Расіі, і я канчаткова перастаў разумець, наколькі бяспечна заставацца ў Беларусі. Тады вырашыў, што мне трэба проста апынуцца ў такім месцы, на якое ўсе гэтыя жудасныя навіны ніяк не будуць уплываць.

З такімі думкамі я прыляцеў на Балі. Нейкага ўнутранага канфлікту пры пераездзе ў мяне не было. На той час я яшчэ займаўся з псіхатэрапеўтам, таму асабліва глыбока аналізаваў свае пачуцці і эмоцыі пры зборах.

Акрамя жадання апынуцца ў бяспецы, мне па-сапраўднаму было цікава пажыць у іншых умовах. Балі — гэта ж абсалютна іншы свет, адрозны ад Беларусі. Мне жудасна хацелася заглыбіцца ў новае асяроддзе. У цэлым пра гэты досвед я не шкадую.

Вярнуцца ў Беларусь вырашыў збольшага з-за фінансавых прычын. Я IT-распрацоўшчык у беларускай кампаніі. І ў нейкі момант зразумеў, што грошай на балійскае жыццё ў мяне стала не так ужо і шмат. Вырашыў вярнуцца дадому збольшага для таго, каб знайсці лепшую прапанову па працы.

З маім сябрам, з якім мы разам пераехалі, было вельмі цяжка. У нас выдатныя адносіны, але, калі вы вымушаныя ледзь не 24/7 знаходзіцца разам без магчымасці прагуляцца з іншымі людзьмі, становіцца цяжкавата. Мы асабліва ні з кім не знаёміліся на Балі, таму што практычна заўсёды днём працавалі. У такім рытме цяжка завесці новых сяброў.

Склаўшы гэтыя фактары, я прыняў рашэнне прыляцець назад у Беларусь. Вярнуўся я вясной, дабіраўся дадому праз Маскву. Мяжу Расіі і Беларусі мы прайшлі досыць хутка. Ніякіх асаблівых працэдур не было, толькі стандартная праверка пашпарта. Нікога з цягніка не знялі, наколькі я ведаю.

Мінск, вуліца Куйбышава

Мінск, вуліца Зыбіцкая

Страху перад вяртаннем у Беларусь не было. Я разумеў, што мяне наўрад ці могуць за нешта затрымаць: у мяне «чыстыя» сацсеткі, у інтэрнэце я вяду сябе вельмі акуратна. Ехаў, наадварот, з прыемным думкамі аб сустрэчах з сябрамі і бацькамі.

Першы тыдзень у Мінску жыў нібы ў нейкім кокане і толькі потым пачаў займацца больш важнымі і працоўнымі пытаннямі.

Мне хацелася спачатку сустрэцца з усімі, пабадзяцца па горадзе. На Балі мне вельмі бракавала гэтых двух пунктаў: людзей і прагулак.

Звычайна мы там ганялі на байках і тусілі толькі адзін з адным. У Мінску было вельмі прыемна вярнуцца да пэўнай незалежнасці адзін ад аднаго і проста хадзіць па знаёмых вуліцах.

Адзінае, на што я звярнуў увагу ў Мінску, — холад. На Балі я ўвесь час хадзіў у адных футболках і шортах. Апранаць нешта цяплейшае за худзі я адвык. У астатнім у глабальным сэнсе Мінск застаўся такім жа, якім і быў, калі я ад'язджаў. Нават новыя ўстановы асабліва не кідаюцца ў вочы.

За апошнія пару гадоў я прывык, што ў Мінску ўвесь час нешта закрываецца, а праз час там з'яўляецца новая кавярня або лакацыя. Гэта звычайны працэс. Ён мяне ўжо не здзіўляе. Чырвона-зялёныя сцягі ўсюды на вуліцах таксама ўжо не напружваюць. Я адчуваю, што іх стала больш, але я з імі змірыўся.

У Чыжоўцы пачалі будаваць новы мікрараён. Цікава, што яго падмурак заклалі, толькі калі я з'ехаў, і за такі кароткі тэрмін яны ўжо нешта там узвялі. Крута, але вялікіх эмоцый у мяне ўсё роўна ад гэтага не ўзнікла.

Значна мацней я здзівіўся таму, што мае бацькі за час маёй адсутнасці паспелі памяняць унітаз. Гучыць дзіўна, але калі 20 гадоў твайго жыцця ты бачыў зялёны ўнітаз, а цяпер ён пунсовы, то ўзнікаюць незразумелыя адчуванні ўнутры. Як быццам вось менавіта гэта стала яркім паказчыкам таго, што свет усё ж не стаіць на месцы і што час і ў Беларусі не спыніўся.

Успомніў фразу адной знаёмай, якая казала, што ў Мінску адчувае сябе іншаземкай, якой загрузілі ў галаву карту. У мяне такога не было. Я проста вярнуўся дадому і атрымліваў асалоду ад гэтага.

Першы час было нязвыкла размаўляць на рускай мове і ўсюды бачыць надпісы на кірыліцы. На Балі я практычна заўсёды меў зносіны на англійскай і ў Мінску спачатку таксама ў размовах з сябрамі пастаянна ўстаўляў англійскія словы, таму што забываў іх пераклад. Выглядала так, нібы я раблю гэта адмыслова, але я праўда адвык гаварыць інакш. Сябры толькі смяяліся з мяне: «Эмігрант вярнуўся!»

З блізкімі людзьмі зносіны не змянілася. Так, многія мае сябры з'ехалі, але яны зрабілі гэта раней за мяне, таму цяпер у Беларусі ўсё роўна засталося даволі шмат прыяцеляў. Я стараўся падтрымліваць з імі цесную дыстанцыйную сувязь, таму асабліва не адчуў нейкай прорвы паміж намі.

Шмат хто з беларусаў, якія засталіся ў Беларусі, усё роўна задумваецца пра тое, каб з'ехаць калі-небудзь. Заўважыў, хутчэй, з боку бацькоў большую ўвагу да сябе. Яны зразумелі, што я ў любы момант магу зноў з'ехаць куды-небудзь. І ёсць шанец, што я ўжо не вярнуся дадому. Думаю, таму яны цяпер вельмі акуратна і старанна маюць зносіны са мной, вельмі апякуюцца.

Мінск, вуліца Куйбышава

Чытайце таксама:

«Касіры перадавалі грошы праз трубу, нідзе такога не бачыў». Паглядзіце, як цяпер выглядае той самы «Гіпа» ў Серабранцы (ён жа другі гіпермаркет у Мінску)

Пад спякотным сонцам, затое з шарыкамі і міньёнамі. У Мінску зноў правялі конкурс «Найлепшая лаўка». Ацаніце, што атрымалася

Каментары11

  • Анж
    05.09.2023
    Ды ўсё стала горш, адмяніць бы 20 год, плюсаў няма, а мінусаў процьма.
  • Багдаг
    05.09.2023
    Як кажа Зянон - “гуманітарна абмежаваныя людзі”.
  • Жэня
    05.09.2023
    Сябе трэба пачаць паважаць. А этыя ўсё "прывыкаюць". И да расейскага сцяга прывыкнуць. І да расейскіх пашпартоў. Галоўнае, каб было куды польскія візы ставіць.

«Дзюна: частка другая» — блакбастар, ідэальны да скрыгату ў зубах2

Хто забіў Францішка Аляхновіча. Адкрыты новыя факты11

Ала Пугачова апублікавала пост пасля смерці Навальнага20

«Праціраю дзвярную ручку, бо яе могуць намазаць атрутаю». Пагаварылі з гомельскім псіхолагам, кватэру якой разграмілі сілавікі17

«З 3 па 6 клас насіў заплечнік аднакласніцы». Гісторыі людзей, у якіх ніколі не было сур’ёзных адносін9

МУС заявіла пра першую справу за адмаўленне генацыду беларускага народа12

Другі год запар на «Песні года Беларусі» перамагла нявестка Лукашэнкі25

«У памежнікаў маглі ўзнікнуць да мяне пытанні». Як беларусы абыходнымі шляхамі атрымліваюць польскі шэнген12

102-гадовая жанчына ўспомніла пра гады вайны, ды не ўлічыла ідэалогіі. Яе паправіў 74-гадовы камуніст15

Стала вядома, якія катэгорыі людзей пакінулі за кратамі пасля апошняй аблавы на салідарных з палітвязнямі5

«Апроч тых дванаццаці гадоў, калі ён піў». Удава Рыгора Барадуліна апублікавала нязвыклыя ўспаміны пра яго8

Як прапагандыст Ігар Тур стаў любімчыкам Лукашэнкі і колькі зарабіў у 2020-м15

«Я, калі закрываю працоўны ноўт у пятніцу ўвечары». Найлепшыя твіты тыдня5

Мужчыну, якога затрымалі пасля вяртання з Польшчы, будуць судзіць за «здраду дзяржаве»11

Учора СМІ паведамлялі пра затрыманне былога кіраўніка Брэста. Але насамрэч ён на волі4

На факультэтах БДУ стварылі камісіі, якія ўзялі пад кантроль кадравыя пытанні

«Завербаваць Клімовіча. Каб сачыць за ім — завербаваць Грабінскага. Каб сачыць за Грабінскім — завербаваць Сергіевіча»: як НКВД хацеў паставіць заходнебеларускую інтэлігенцыю на калені4

Лізу, што памерла ўчора ў Варшаве, пахаваюць у польскай сталіцы4

Гісторыя чатырох жанчын, якія перажылі ГУЛАГ і паўстанне ў лагеры5

Самы актыўны даносчык Бамбіза на выбарах заняў апошняе месца з усяго Мінска — яму намалявалі 1,999%4

Усе навіны →
Усе навіны

«Завербаваць Клімовіча. Каб сачыць за ім — завербаваць Грабінскага. Каб сачыць за Грабінскім — завербаваць Сергіевіча»: як НКВД хацеў паставіць заходнебеларускую інтэлігенцыю на калені4

Расія забараніла палёты самалётаў A-50 каля Украіны — брытанская разведка3

Мітрапаліт Веніямін узнагародзіў царкоўным ордэнам Івана Кубракова24

Памёр скульптар Ігар Голубеў

Аргенціна аддала Украіне верталёты, якія атрымала ад Расіі9

У Расіі выдалілі спасылкі на трэк Васі Абломава, прысвечаны Навальнаму6

У нядзелю надвор'е будзе яшчэ нішто сабе, а ў панядзелак пахаладае3

Лаўроў прыгразіў Пашыняну: Заявы Ерэвана прымушаюць Расію задумацца пра свае практычныя крокі7

Польскі Кангрэс жанчын звярнуўся да палітыкаў пасля смерці згвалтаванай беларускі13

больш чытаных навін
больш лайканых навін

У Брэсце затрымлівалі і экс-мэра Рагачука, і губернатара Шулейку

Галоўнае

«Мне пашчасціла. А Лізе — не». Пасля смерці беларускі ў Варшаве ў сеціве шырыцца хэштэг #хопіцьгвалціць — вось што пішуць 

Франак Вячорка: Пратасевіч зламаны, ён пад кантролем і не можа выехаць з Беларусі1

Дзе цяпер героі мемнага відэа БРСМ пра выбары-дурыбары?10

«У нас свае традыцыі выбараў, якія спрабавалі вытручваць, досвед з часоў Полацкага княства» — ЦВК3

Стала вядома, якія катэгорыі людзей пакінулі за кратамі пасля апошняй аблавы на салідарных з палітвязнямі5

Як прапагандыст Ігар Тур стаў любімчыкам Лукашэнкі і колькі зарабіў у 2020-м15

«Я, калі закрываю працоўны ноўт у пятніцу ўвечары». Найлепшыя твіты тыдня5

Жывая легенда Мінска: што чуваць у жанчыны, якая шмат год спявае пра Ісуса?16

Мужчыну, якога затрымалі пасля вяртання з Польшчы, будуць судзіць за «здраду дзяржаве»11

На мяжы з Літвой пасля закрыцця двух памежных пераходаў сабраліся вялікія чэргі4

«Больш за паўтара метра ніхто не атрымліваў»1

Учора СМІ паведамлялі пра затрыманне былога кіраўніка Брэста. Але насамрэч ён на волі4

На факультэтах БДУ стварылі камісіі, якія ўзялі пад кантроль кадравыя пытанні

Работнік Мазырскага НПЗ забіў сябе праз праблемы на працы1

Арганізатары выбараў фактычна прызналіся ў фальсіфікацыях у Мінску. Сачыце за рукамі12

Айцішнік з Курска спрабуе зарабіць на беларусах, прадаючы ім «мёртвыя» вакансіі4

Усе навіны →